W żadnym wypadku nie można znaleźć usprawiedliwienia dla stosowania przemocy, zaś ofiara przemocy nie powinna żyć w strachu wraz ze swym oprawcą, lecz powinna skorzystać z prawem przewidzianych możliwości, by odzyskać spokój i bezpieczeństwo. Możliwość usunięcia z mieszkania sprawcy przemocy domowej jest właśnie jedną z gwarancji ochrony praw osoby pokrzywdzonej przemocą, zgodnie zaś z obowiązującymi przepisami, eksmisja osoby stosującej przemoc może nastąpić zarówno w postępowaniu karnym, jak i w postępowaniu cywilnym.

Jak powszechnie wiadomo, znęcanie się nad rodziną jest przestępstwem, za które przepisy Kodeksu karnego przewidują karę pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5, obok zaś kary zasadniczej wobec sprawcy przemocy może zostać orzeczony dodatkowo środek karny w postaci nakazu okresowego opuszczenia lokalu zajmowanego wspólnie z pokrzywdzonym. Orzeczenie wskazanego nakazu oznaczać z kolei będzie, że przez czas określony przez sąd, a więc od roku do lat 10, sprawca nie będzie mógł mieszkać w lokalu, który dzielił wspólnie z pokrzywdzonym.

Wydanie przez sąd nakazu opuszczenia lokalu następuje w wyroku, po przeprowadzeniu procesu karnego, jeśli więc pokrzywdzony chce, żeby ów nakaz został orzeczony, powinien brać czynny udział w postępowaniu, jako oskarżyciel posiłkowy, i powinien domagać się orzeczenia przez sąd owego nakazu. Istotne jest, iż nakaz opuszczenia lokalu mieszkalnego przez sprawcę przemocy może zostać wobec sprawcy zastosowany już wcześniej, na etapie postępowania przygotowawczego, gdyż jest to nie tylko środek karny orzekany obok kary, lecz również środek zapobiegawczy, który może zostać zastosowany po przedstawieniu sprawcy zarzutów.

Pokrzywdzony może zatem ubiegać się o usunięcie z mieszkania sprawcy przemocy zanim zostanie złożony akt oskarżenia i rozpocznie się proces sądowy, w takim więc przypadku powinien on wnioskować o jego zastosowanie do prokuratora bądź do sądu. Aby wniosek o nakazanie opuszczenia przez oskarżonego lokalu mieszkalnego został uwzględniony, należy przede wszystkim wykazać, iż zachodzi uzasadniona obawa, że oskarżony ponownie popełni przestępstwo z użyciem przemocy wobec pokrzywdzonego, w szczególności dlatego, że popełnieniem takiego przestępstwa groził. W przypadku usunięcia z mieszkania sprawcy przemocy na gruncie przepisów postępowania karnego bardzo istotne jest, że eksmisja z mieszkania może się odbyć niezależnie od tego czy sprawca ma prawo do innego lokalu mieszkalnego, a więc czy ma gdzie mieszkać. W takiej sytuacji sprawca sam musi się o siebie zatroszczyć.

Eksmisja z mieszkania osoby stosującej przemoc na gruncie prawa cywilnego odbywa się z kolei w oparciu o przepisy ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie. Zgodnie bowiem z art. 11a wskazanej ustawy, obowiązek opuszczenia mieszkania może zostać orzeczony przez sąd wobec członka rodziny, który wspólnie zajmując mieszkanie, swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy w rodzinie czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie.

Orzeczenie o eksmisji następuje na skutek wniosku złożonego przez osobę dotkniętą przemocą, w którym powinno zostać wykazane, iż do przemocy domowej faktycznie dochodzi. Do wniosku należy zatem dołączyć wszelkie dowody świadczące o stosowaniu przemocy, można więc załączyć kopie notatek/protokołów z interwencji policji, wyniki obdukcji lekarskich czy wnosić o przesłuchanie świadków mających wiedzę o przemocy w rodzinie. Sąd złożony wniosek rozpoznaje na rozprawie, która powinna odbyć się w terminie jednego miesiąca od dnia wpływu wniosku, sąd jednakże nie wydaje wówczas wyroku, a postanowienie, gdyż rozpoznanie sprawy następuje w trybie przepisów o postępowaniu nieprocesowym.

Postanowienie sądu staje się wykonalne z chwilą ogłoszenia, lecz może ono zostać zmienione lub uchylone w razie zmiany okoliczności. W sytuacji, gdy sąd wyda postanowienie o obowiązku opuszczenia mieszkania przez sprawcę przemocy, jednakże osoba ta do orzeczenia sądu się nie zastosuje, eksmisja odbywa się w oparciu o przepisy o egzekucji obowiązku opróżnienia lokalu służącego zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika, jeśli więc osoba podlegająca eksmisji nie będzie dysponować innym lokalem przeznaczonym na cele mieszkaniowe, wówczas eksmisja może być nieco utrudniona i może zostać przesunięta w czasie, zgodnie bowiem z powołanymi przepisami, komornik wstrzyma się z dokonaniem czynności do czasu, gdy gmina właściwa ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu wskaże dłużnikowi tymczasowe pomieszczenie, nie dłużej jednak niż przez okres 6 miesięcy. Po upływie tego terminu komornik usunie dłużnika do noclegowni, schroniska lub innej placówki zapewniającej miejsca noclegowe wskazanej przez gminę właściwą ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu.

Usunięcie z mieszkania sprawcy przemocy w postępowaniu karnym i cywilnym.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *