O przestępstwach dotyczących pornografii wiele mówi się w mediach i są one mocno piętnowane, jednakże mało kto zdaje sobie sprawę, iż są to przestępstwo bardzo złożone, za które ustawa przewiduje różny wymiar kary.

Przepisy Kodeksu karnego penalizują bowiem prezentowanie treści pornograficznych, produkcję, utrwalanie, sprowadzanie, przechowywanie, posiadanie oraz rozpowszechnianie treści pornograficznych z udziałem małoletniego, w każdym jednak przypadku sprawcy tego przestępstwa grozi kara bezwzględnego pozbawienia wolności.

Zgodnie z art. 202 § 4a Kodeksu karnego, odpowiedzialności karnej za popełnienie przestępstwa pornografii podlega także ten, kto przechowuje, posiada lub uzyskuje dostęp do treści pornograficznych z udziałem małoletniego.

Ustawa za ten czyn przewiduje karę bezwzględnego pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przepisy zacytowanej ustawy nie definiują jednakże jakie materiały mogą zostać uznane za treści pornograficzne, dlatego w tym zakresie odwołać należy się do ugruntowanego stanowiska judykatury.

Zgodnie z wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt: IV KK 173/10: „Można przyjąć, że „treści pornograficzne” w rozumieniu art. 202 KK, to zawarte w utrwalonej formie (np. film, zdjęcia, czasopisma, książki, obrazy) lub nie (np. pokazy na żywo), prezentacje czynności seksualnych człowieka (zwłaszcza ukazywanie organów płciowych człowieka w ich funkcjach seksualnych), i to zarówno w wymiarze niesprzecznym z ich biologicznym ukierunkowaniem, jak i czynności seksualnych człowieka sprzecznych z przyjętymi w społeczeństwie wzorcami zachowań seksualnych”.

Gdy już wiemy zatem czym treści pornograficzne są, warto przybliżyć pozostałe znamiona wskazanego przestępstwa, a w szczególności co należy rozumieć poprzez „uzyskiwanie dostępu”.

Obecne brzmienie art. 202 § 4a Kodeksu karnego funkcjonuje w systemie prawnym od maja 2014 r., natomiast wcześniej ustawa nie stanowiła o „uzyskiwaniu dostępu”, lecz o „sprowadzaniu”, warto więc zwrócić na to jak „sprowadzenie” było definiowane.

W wyroku z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt: II AKa 171/12, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wskazał, iż „sprowadzanie treści, o jakich mowa w art. 202 § 4a KK, oznaczać będzie wszelkie formy aktywności sprawcy zmierzające do uzyskania tych treści, spowodowania by znalazły się dyspozycji jego lub innej osoby. Zachowanie ograniczone do wchodzenia na stronę internetową i zapoznawania się zawartymi tam przekazami pornograficznymi z udziałem małoletniego poniżej 15 lat nie stanowi sprowadzania treści, o jakich mowa w art. 202 § 4a KK”.

W uzasadnieniu wskazanego wyroku Sąd wskazał natomiast, że „aby uczynić sprowadzaną treść pornograficzną powszechnie dostępną konieczne jest by efektem było przynajmniej ograniczone władanie treścią. Sprowadzanie treści o jakich mowa w art. 202 § 4a KK oznaczać więc będzie wszelkie formy aktywności sprawcy zmierzające do uzyskania tych treści, spowodowania by znalazły się dyspozycji jego lub innej osoby. W wypadku tradycyjnych nośników na których odwzorowane są treści pornograficzne (np. papier, płótno, płyta CD) chodzić więc będzie np. o zamawianie, otrzymywanie przesyłek z takimi treściami, przewożenie ich, wymianę. Specyfika przekazywania informacji poprzez sieć Internet polega w szczególności na pozyskiwaniu zbiorów danych bez przemieszczania realnego, posiadającego fizyczne własności przedmiotu który je zawiera do miejsca gdzie dana osoba (sprowadzający) go uzyskuje, zaś zapoznawanie się z takimi danymi zawartymi na stronach internatowych wymaga ich pobrania i wyświetlania na ekranie komputera użytkownika przez przeglądarkę. Jednak w tym ostatnim wypadku inicjatywa użytkownika – bo to przecież on uruchamia przeglądarkę by dotrzeć do określonej strony internetowej nakierowana jest na to by stronę otworzyć, wyświetlić jej zawartość i zapoznać się z nią. W wypadku samego przeglądania stron internetowych zawierających treści pornograficzne z udziałem małoletnich poniżej 15 lat aktywność takiej osoby nie zmierza do pozyskania tych treści, spowodowania by znalazły się w jej dyspozycji, ale do zaznajomienia się z nimi w czasie przeglądania odpowiedniej strony. Uzyskanie treści o których mowa wymaga dalszych czynności użytkownika zmierzających do zapisania ich na nośniku danych by znalazłyby się w jego dyspozycji”.

Na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów opisany czyn nie zostałby uznany za przestępstwo, obecnie jednakże wypełnia on znamiona art. 202 § 4a Kodeksu Karnego i stanowi przestępstwo uzyskiwania dostępu do treści pornograficznych.

Przestępstwo uzyskiwania dostępu do treści pornograficznych z udziałem małoletniego.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *