Przestępstwa obcowania płciowego z osobą małoletnią, potocznie określane pedofilią, są szczególnie piętnowane przez społeczeństwo, czemu zresztą trudno się dziwić, jeżeli ofiarami takich czynów są zwykle niczego nieświadome dzieci. Przepisy Kodeksu karnego penalizując tego typu przestępstwa przewidują jednakże odmienne regulacje i różną wysokość przewidywanej kary, w zależności od tego w jakim wieku jest poszkodowany małoletni.

Zgodnie z art. 200 § 1 Kodeksu karnego, odpowiedzialności karnej i karze pozbawienia wolności od lat 2 do lata 12 podlega ten, kto obcuje płciowo z małoletnim poniżej lat 15 lub dopuszcza się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania.

Wskazana regulacja sankcjonuje obcowanie płciowe wobec małoletniego, który nie ukończył jeszcze 15- ego roku życia, co jednak istotne, odpowiedzialności na gruncie powołanego przepisu podlegać będzie nie tylko ta osoba, która obcuje płciowo z małoletnim, lecz również taka, która dopuszcza się wobec osoby małoletniej innej czynności seksualnej lub doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania.

Przepisy Kodeksu nie zawierają definicji „innej czynności seksualnej”, dlatego warto posiłkować się dorobkiem judykatury w tym zakresie. Sąd Najwyższy- Izba Karna w postanowieniu z dnia 8 września 2016 r., sygn. akt: III KK 292/16, wskazał bowiem, że „Inna czynność seksualna”, w rozumieniu art. 200 § 1 KK (…), to nie mieszczące się w pojęciu „obcowania płciowego” takie zachowanie, „które związane jest z szeroko rozumianym życiem płciowym człowieka, polegające na kontakcie cielesnym sprawcy z pokrzywdzonym lub przynajmniej na cielesnym i mającym charakter seksualny zaangażowaniu ofiary”. Zachowanie to obejmuje też sytuacje, „w których sprawca, zmierzając do pobudzenia lub zaspokojenia swojego popędu, nie tylko dotyka narządów płciowych pokrzywdzonego (choćby przez bieliznę lub odzież), lecz podejmuje również inne czynności w zetknięciu z jego ciałem (np. pieszczoty, pocałunki). Bez wątpienia w tym zakresie znaczeniowym mieści się także dotykanie piersi ofiary”. Z kolei Sąd Apelacyjny w Katowicach- II Wydział Karny w wyroku z dnia 4 lutego 2016 r., sygn. akt: II AKa 523/15, wysunął następującą tezę: „Niewątpliwie prowadzone pomiędzy nimi rozmowy na temat seksu, propozycje odbycia stosunków i swoistego rodzaju prowokacje słowne, które wówczas z jego strony padały, stanowiły te impulsy, które skłoniły małoletnią do obcowania płciowego, nie negując oczywiście, że ostatecznie akceptowała podjęcie współżycia z oskarżonym, bez jego aktywności jednak do tych aktów seksualnych niewątpliwie by nie doszło. To wszystko skutkowało przypisaniem oskarżonemu przestępstwa z art. 200 § 1 KK. w zw. z art. 12 KK”. W drugim przypadku Sąd nie ograniczył się zatem tylko do zbadania czy doszło do kontaktu płciowego z małoletnią, lecz również pod uwagę wzięto całokształt okoliczności i zachowania sprawcy przestępstwa.

Przeczytaj także:

Fałszywe oskarżenie – pomówienie art. 234 k.k.

Fałszywe oskarżenia o pedofilię podczas sprawy o opiekę nad dziećmi – jak się bronić?

Na podstawie art. 199 Kodeksu karnego odpowiadać będzie z kolei ta osoba, która przez nadużycie stosunku zależności lub wykorzystanie krytycznego położenia, doprowadza inną osobę do obcowania płciowego lub do poddania się innej czynności seksualnej albo do wykonania takiej czynności i wówczas podlega ona karze pozbawienia wolności do lat 3.

Jeżeli jednakże wskazany czyn został popełniony na szkodę małoletniego, wówczas sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5.

Tej samej karze podlega również, kto obcuje płciowo z małoletnim lub dopuszcza się wobec takiej osoby innej czynności seksualnej albo doprowadza ją do poddania się takim czynnościom albo do ich wykonania, nadużywając zaufania lub udzielając w zamian korzyści majątkowej lub osobistej albo jej obietnicy.

Wskazany przepis również zatem penalizuje obcowanie płciowe z małoletnim, lecz tutaj mowa jest o małoletnim w wieku pomiędzy 15, a 18 lat. Powyższe potwierdza postanowienie Sądu Najwyższego- Izba Karna z dnia 2 czerwca 2010 r., sygn. akt: V KK 369/09, w którym Sąd stwierdził, że „O doprowadzeniu, o którym mowa w art. 199 § 3 KK, można mówić jedynie wtedy, gdy zachowanie sprawcy, odpowiadające znamionom określonym w tym przepisie (nadużycie zaufania lub udzielenie korzyści majątkowej lub osobistej, albo jej obietnicy), było wyłącznym powodem, dla którego małoletni powyżej 15 roku życia wyraził zgodę na obcowanie płciowe lub na poddanie się innej czynności seksualnej albo na wykonanie takiej czynności”.

Istotną przesłanką przestępstwa z art. 199 § 3 Kodeksu karnego jest nadużycie zaufania jakim ofiara darzyła sprawcę, w orzecznictwie sądowym przyjmuje się natomiast, że do istoty nadużycia zaufania w rozumieniu art. 199 § 3 Kodeksu Karnego należy wykorzystanie przez sprawcę faktu, że małoletnia ofiara podejmuje świadomą decyzję w przedmiocie zadysponowania swoją seksualnością na podstawie motywacji, która nie mogłaby się stać podstawą takiej decyzji, gdyby nie okoliczność, że ofiara ma zaufanie do sprawcy. Art. 199 § 3 Kodeksu Karnego zakłada więc, że współżycie pomiędzy sprawcą a jego ofiarą następuje za jej zgodą, tyle że podjętą w wyniku szczególnej motywacji, którą jest zaufanie do sprawcy.

Przestępstwa obcowania seksualnego z małoletnim – art. 200 § 1 k.k. i art. 199 § 3 k.k.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *