Trudno znaleźć osobę, która przynajmniej raz nie zrobiła zakupów przez internet, w końcu takie zakupy są szybkie, nie wymagają wychodzenia z domu i z łatwością można sprawdzić dostępność towarów w różnych miejscach, a nie rzadko oferowane produkty mają nieco niższą cenę, niż w sklepie, zatem nic tylko kupować.

Handel internetowy stanowi jednak również dobre miejsce dla nieuczciwych sprzedawców, którzy w momencie otrzymania zapłaty za zakupiony towar zapadają się pod ziemię, kupujący zaś nie ma wówczas ani nabytych produktów, ani pieniędzy, które za nie zapłacił, osoba, która dopuszcza się takiego nieuczciwego procederu powinna jednakże liczyć się z poniesieniem odpowiedzialności karnej.

Zgodnie z art. 286 Kodeksu karnego, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Przestępstwo oszustwa popełnia zatem osoba, która oferuje sprzedaż towaru jednakże tylko pozornie, zaś w momencie, gdy doprowadzi inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a więc gdy dana osoba kupi oferowany przez oszusta towar, osoba ta znika, oczywiście z pieniędzmi, które zapłacił kupujący.

Jeśli więc po złożeniu zamówienia i uiszczeniu zapłaty, sprzedawca towaru nie przesyła, nie można nawiązać z nim kontaktu, zaś jego ogłoszenie znika z portalu aukcyjnego, to niestety, ale najpewniej kupujący padł ofiarą oszusta. W przypadku przestępstwa oszustwa bardzo istotny jest zamiar sprawcy, aby w ogóle można było przypisać danej osobie winę i popełnienie takiego przestępstwa.

Na ten temat trafnie wypowiedział się Sąd Apelacyjny w Warszawie, który w wyroku z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt: II AKa 349/16, wskazał, iż „określone w art. 286 KK przestępstwo oszustwa jest przestępstwem umyślnym, zaliczanym do tzw. celowościowej odmiany przestępstw kierunkowych. Powyższe ujęcie znamion strony podmiotowej wyklucza możliwość popełnienia oszustwa z zamiarem ewentualnym. Zamiar bezpośredni winien obejmować zarówno cel, jak i sposób działania zmierzający do zrealizowania tego celu. Przypisując sprawcy popełnienie przestępstwa określonego w art. 286 § 1 KK, należy wykazać, że obejmował on swoją świadomością i zamiarem bezpośrednim (kierunkowym) nie tylko to, że wprowadza w błąd inną osobę (względnie wyzyskuje błąd), ale także i to, że doprowadza ją w ten sposób do niekorzystnego rozporządzania mieniem i jednocześnie chce wypełnienia tych znamion”, żeby więc uznać, iż dana osoba popełniła przestępstwo oszustwa niezbędne jest wykazanie, iż osoba ta miała zamiar dokonania oszustwa już w momencie, gdy umieszczała w sieci swoje ogłoszenie, gdyż już w tym momencie wiedziała, iż nie wywiąże się z zawartej z umowy, a wskazane działanie podjęła tylko w celu przywłaszczenia zapłaty za oferowany produkt.

Mając powyższe na względzie, nie w każdym przypadku, gdy sprzedawca nie wyśle kupującemu zamówionego towaru, dojdzie do popełnienia przestępstwa oszustwa. Zgodnie bowiem z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 5 listopada 2015 r., sygn. akt: II AKa 192/15, „niewywiązanie się ze zobowiązania cywilnoprawnego, nie może dać podstawy do przypisania odpowiedzialności karnej za oszustwo, w sytuacji gdy brak jest dowodów, które wskazywałyby na istnienie pierwotnego zamiaru oszukańczego sprawcy”.

Przeczytaj także:

Co muszę wiedzieć jako podejrzany/oskarżony?

Dla przypisania oskarżonemu przestępstwa oszustwa konieczne bowiem jest dowiedzenie mu, że działał w zamiarze bezpośrednim, obejmującym zarówno doprowadzenie pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, jak i sposób działania zmierzający do tego celu. Tym samym należy mu dowieść, że działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, chciał, używając właśnie tego sposobu działania, na przykład wprowadzić pokrzywdzonego w błąd co do możliwości zapłaty za towar pobrany na przedłużony termin płatności. Jeżeli jednak danej osobie zostanie udowodnione, iż popełniła ona przestępstwo oszustwa na wielu osobach, wówczas jej czyn może zostać uznany za ciąg przestępstw za który sprawcy grozi kara w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę.

Przestępstwo oszustwa może również stanowić wypadek mniejszej wagi, sprawca podlega wówczas grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. O przyjęciu wypadku mniejszej wagi decydują przedmiotowe i podmiotowe znamiona czynu, ze szczególnym uwzględnieniem tych elementów, które są charakterystyczne dla danego rodzaju przestępstw. Wśród znamion strony przedmiotowej istotne znaczenie mają w szczególności: rodzaj dobra, w które godzi przestępstwo, sposób działania sprawcy, użyte środki, charakter i rozmiar wyrządzonej szkody, czas, miejsce i inne okoliczności popełnienia czynu oraz odczucie szkody przez pokrzywdzonego. Wśród elementów strony podmiotowej istotne są: stopień zawinienia, motywacja i cel działania sprawcy.

Potrzebujesz pomocy prawnej – skontaktuj się z nami

Kancelaria Adwokacka Wrocław Prawo Karne

Oszustwo przez internet wielu osób – jakie są konsekwencje?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *