Podstawowym aktem prawnym regulującym kwestię wewnątrzwspólnotowej dostawy narkotyków jest ustawa o przeciwdziałaniu narkomanii, która reguluje m.in. zasady i tryb postępowania w zakresie przeciwdziałania narkomanii oraz zadania i uprawnienia organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego oraz innych podmiotów w zakresie przeciwdziałania naruszeniom prawa dotyczącego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii.

Zgodnie ze wskazaną ustawą, odpowiedzialności karnej za przestępstwo nielegalnego obrotu międzynarodowego i wewnątrzwspólnotowego podlega ten, kto wbrew przepisom ustawy dokonuje przywozu, wywozu, przewozu, wewnątrzwspólnotowego nabycia lub wewnątrzwspólnotowej dostawy środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej. Ustawodawca bardzo szczegółowo określił jak należy definiować każde z pojęć użytych w przytoczonym przepisie, tworząc ich definicję na potrzeby omawianej regulacji.

Zgodnie z powyższym, przewóz to każde przemieszczenie środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej między dwoma państwami przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, które zaczyna się i kończy poza tym terytorium, przywóz- każde wprowadzenie na obszar celny Unii Europejskiej środków odurzających, substancji psychotropowych, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych, wywóz – każde wyprowadzenie poza obszar celny Wspólnoty Europejskiej środków odurzających lub substancji psychotropowych, wewnątrzwspólnotowe nabycie – przemieszczenie środków odurzających lub substancji psychotropowych z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a wewnątrzwspólnotowa dostawa to przemieszczenie środków odurzających lub substancji psychotropowych z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Przytoczony przepis nie określa jednakże w jaki sposób przestępstwa wewnątrzwspólnotowej dostawy narkotyków można dokonać, a więc przy użyciu jakich środków transportu. Wobec braku regulacji w tym zakresie przyjmuje się, iż popełnienie przestępstwa wewnątrzwspólnotowej dostawy narkotyków jest możliwe praktycznie poprzez każdą czynność mającą na celu przemieszczenie owych środków. Wskazany pogląd potwierdził Sąd Najwyższy- Izba Karna w wyroku z dnia 3 lipca 2002 r., sygn. akt: V KKN 33/01, w którym wskazał, iż „za zachowanie takie (dotyczące przemieszczania narkotyków) uznać zatem należy nie tylko transport przy użyciu środka lokomocji, ale także transport pieszy, przy użyciu zwierząt, urządzeń mechanicznych lub elektronicznych, jak również przesyłanie substancji przy pomocy podmiotów trudniących się przewozem bądź spedycją”.

Za przestępstwo wewnątrzwspólnotowej dostawy narkotyków sprawcy grozi kara grzywny i kara pozbawienia wolności do pięciu lat. Jednakże jeśli przedmiotem owego przestępstwa jest znaczna ilość środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej albo czyn ten został popełniony w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, sprawca podlega karze grzywny oraz karze pozbawienia wolności, która w takim przypadku nie może zostać orzeczona na czas krótszy niż trzy lata. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, iż znaczna ilość narkotyków to taka, która wystarcza do jednorazowego odurzenia się co najmniej kilkudziesięciu osób, jednakże jak słusznie zauważył Sąd Najwyższy- Izba Karna w wyroku z dnia 7 maja 2003 r., sygn. akt: III KK 25/13: „ustalenie „znacznej ilości” środków odurzających zależy od okoliczności konkretnej sprawy i musi być każdorazowo dokonywane przez sąd ją rozpoznający”.

Przestępstwo wewnątrzwspólnotowej dostawy narkotyków może być uznane również za przestępstwo mniejszej wagi i w takim przypadku sprawca podlega karze grzywny, ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

Co grozi za przemyt narkotyków?

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *